Voorbij…..

Het is volgende maand januari 2016 twee jaar geleden dat ik ziek werd. Via de huisarts met de ambulance naar de hartbewaking waarvan ik wat uren later gewoon naar huis mocht. Ik die hoogstens een pilletje nam voor hoofdpijn of bij een verkoudheid werd gewoon ernstig ziek.
Er volgden toen onderzoeken in het Nederlandse ziekenhuis en maanden later was de diagnose “appelflauwte”. Zal wel,ik ben geen dokter natuurlijk, laat staan een cardioloog.

Een paar maanden later ging ik naar een cardioloog in een Belgisch ziekenhuis. Hij vertrouwde de zaak niet en liet mij opnemen een dag later voor een hartkatheterisatie. Met succes bleek, de rechterkransslagader was bijna dichtgeslibt en ik werd gedottert en kreeg een stent. Hoera, we kennen eindelijk het probleem! Ik mocht een nachtje rusten in het ziekenhuis.
Verder werden er pilletjes voorgeschreven en eventjes rusten, en minimaal zes weken geen autorijden. Tja, daar wilde ik niet naar luisteren, precies twee dagen bleef ik thuis na de stent. de zondag en maandag dus. Want we hadden die dinsdag controle voor de rij-en rusttijden en daar wilde ik zelf wel bij zijn. Er werd woon-werkvervoer geregeld.

Het ging goed tot eind januari van dit jaar. Op een rustig moment na het avondeten ging het licht uit en daar viel ik dus gewoon thuis in de keuken. Ik had er verder geen idee van wat er gebeurd was. Alles bij elkaar heeft het niet zo lang geduurd overigens. Er volgden opnieuw een paar kleine aanvallen en Chris belde naar de cardioloog met als gevolg dat ik een reveal kreeg en veel rust werd voorgeschreven. Maar ik? Ik wilde opnieuw niet luisteren! Het revael werd op maandag ingepland en op woensdag was ik alweer paraat ondanks een ziektebriefje en rijverbod! Woon- werkvervoer werd geregeld. Ik wilde zelf mijn project afmaken. 07 & 08 maart zouden we immers het vervoer regelen voor het “Voeten in de sluis” event. het werden 44 touringcars per dag zelf, het grootste event wat ik mocht organiseren qua vervoer.

En met mij? Het ging alsmaar slechter, meerdere aanvallen op de meest rare plaatsen. Het revael liet maar niets zien. Op mijn werk werd de relatie slechter. Ik diende een paar keren per maand wel eens zoveel mogelijk buiten mijn normale werkuren het revael te laten uitlezen, en werd zelfs doorgestuurd naar een neuroloog. Ik hoefde niet te gaan werken, maar wilde dit absoluut! De relatie tussen mijn werkgever en ik werd veel slechter met als resultaat dat ik einde april 2015 maar thuisbleef. Gewettigd overigens! Ik had al maanden een ziektebriefje.

Er volgden tal van onderzoeken in de cardiale en neurologische sfeer maar allen zonder resultaat. Ondertussen werd het steeds duidelijker dat dit wel eens lang zou gaan duren en dat de vraag van mijn rijbewijs open bleef staan. Teneinde raad hebben wij in september onze camper maar verkocht.

En ik ging nog maar eens raad vragen bij de huisarts die mij verwees naar een syncopepoli in Nederland. Toen we met gemengde gevoelens daar naar toe gingen bleek het wel een voltreffer! Bij de tweede consultatie bleek het flauwvallen gerelateerd te zijn aan de bloeddruk. In overleg met de artsen zijn de medicijnen aangepast en verminderd. Ik nam onder andere pillen voor een hoge bloeddruk. En sindsdien? Nog even hout vasthouden, want het is allemaal nog vrij recent geleden. Maar de laatste aanval dateert van eind oktober van dit jaar.

Maar ik wilde werken! Was het thuiszitten beu! Had zelf woon-werkvervoer geregeld maar ik mocht terug naar huis. Moest maar eerst mijn vakantiedagen opnemen. Die heb ik dan maar opgenomen onder druk. En toen die op waren werd ik bedankt voor al die jaren dienst! Ik werd gewoon op straat gezet! Ervaring telde niet meer mee, en er werd zelfs vermeld dat ik niet meer positief was en geen verbetering meer mogelijk was…

Moraal van het verhaal? Luister eerst naar je lichaam! Pas dan naar je werkgever, want ze gebruiken gewoon een stok om terug te slaan. In mijn geval dus een ontslagbrief. Ik ben dus 55 plus, en merk dat het heel erg moeilijk wordt om opnieuw aan de slag te gaan. Dus sta ik open voor alle ideeën.

En toen…..

Werd het heel stil in huis, de eerste vijf kleine Djerken wonen in hun nieuw huisje  bij hun nieuw gezinnetje. Er zijn er op dit moment waarop we dit schrijven nog vier pups in huis: Amina en Axl gaan vandaag naar hun nieuwe familie wonen, Acie gaat maandag en Amber blijft nog even tot aanstaande woensdag.

Vreemd gevoel als je ’s morgens uit je bed stapt overigens. De afgelopen weken werden we telkens uitgebreid  begroet door negen kleine pupjes, nu vanmorgen waren er nog maar 4…

Maar alle pups hebben een goed thuis en we hebben inmiddels de eerste verhalen en foto’s mogen ontvangen waarvoor onze dank. Komende zomer gaan we alle pups een eerste keer gaan bezoeken en rijden we een rondje Nederland & België.

Wij hebben de afgelopen donderdag ook nog bezoek ontvangen van papa Pepper, de mama van Pepper met de fokster en Ans. Ans heeft toen hele leuke foto’s gemaakt waarvan er onder een paar staan. Geniet ervan!

Broertjes 01 Familieportret 01 Familieportret 02 Pepper en Idhaya 02 Pepper en Idhaya 03 Pepper en Idhaya 04 Pepper en pup 01 Pepper en pup 02 Pepper en pups 01 Pepper en pups 02 photo1 photo2 Pup en bal pup pups 03

Gewichtjes en veel meer

De pups in het Djerkenhof beginnen zowat aan hun laatste week die nog heel erg druk zal worden. Gisteren heeft Chris met de pups in de hondenkar een rondje Graauw gereden. Bij de kermis in het dorp werden ze natuurlijk ook uitgebreid geknuffeld Net zoals afgelopen zaterdag bij de kuffelmiddag.

Image

 

De afgelopen week is de HCN geweest voor de testen en geen enkele pup heeft fokuitsluitende kenmerken. Wij hebben alles op een rijtje gezet en gecombineerd met deze testen, onze ervaringen en de testen van The Dog Company zijn wij afgelopen zaterdagavond alle nieuwe eigenaren gaan bellen. Voor de statistieken: 4 pups gaan naar België en 5 blijven in Nederland. 2 teefjes gaan naar België en eentje naar Nederland. De nieuwe eigenaren wonen in Biddinghuizen, Amersfoort, Eefde, Wageningen en Weert en in België naar Brecht, Brasschaat, Melsbroek en Deinze.

De gewichtjes dan nog:

Axl: 6.470 gram

Alcindo: 5.360 gram

Amber: 4.960 gram

Amina: 5.660 gram

Aydin: 6.140  gram

Abajomy: 5.890 gram

Archer: 5.200 gram

Aileen:5.540 gram

Acie: 6.0550 gram

Alle nieuwe eigenaren krijgen van ons een boek mee waarin per pup individueel het gewichtsverloop beschreven staat en in een curve voor alle pups. Elke  pup ontvangt van ons ook nog een voedingsadies in dit boek.

Chris gaat met  ingang van aanstaande vrijdagmiddag de eerste tranen laten wanneer de eerste twee pupjes worden opgehaald overigens….

Image

De dierenarts

Door Chris om 17:00u:

“Net de dierenarts buitengelaten, alle puppy’s zijn heel gezond, geen nestvlooien, geen oormijt, alle reuen hebben twee balletjes , allemaal spuitjes gehad en geen enkele heeft er gepiept, en hartcontrole was geweldig zei de dierenarts. Ik gelukkig!”

En als toemaatje een foto van Amber van afgelopen zaterdag:

Image